
นานมาแล้ว ในสมัยที่พระโพธิสัตว์ทรงบำเพ็ญพระบารมี ทรงเสวยพระชาติเป็นพระมหาปทุมกุมาร ผู้เป็นโอรสของพระเจ้ากรุงโกศล ทรงมีพระสิริโฉมงดงาม หาผู้ใดเปรียบได้ และทรงมีพระปัญญาเฉลียวฉลาดเป็นเลิศ
พระมารดาของพระมหาปทุมกุมารทรงสิ้นพระชนม์ไปตั้งแต่พระองค์ยังทรงพระเยาว์ พระบิดาจึงทรงรับสั่งให้พระสนมเอกอีกพระองค์หนึ่ง ซึ่งมีพระนามว่า นางจันทเทวี เป็นผู้ดูแลพระมหาปทุมกุมาร
แต่หารู้ไม่ว่า นางจันทเทวีนั้น แท้จริงแล้วเป็นหญิงร้ายกาจ มีจิตใจอำมหิต และมีความทะเยอทะยานสูง นางแอบลักลอบมีความสัมพันธ์กับคนสวน และคิดที่จะกำจัดพระมหาปทุมกุมาร เพื่อให้บุตรของตนเองได้ขึ้นครองราชย์
วันหนึ่ง นางจันทเทวีได้วางแผนร้าย โดยสั่งให้คนสวนไปล่อลวงพระมหาปทุมกุมารให้ไปยังป่าที่ห่างไกล แล้วจึงสั่งให้ฆ่าเสีย
เมื่อคนสวนนำพระมหาปทุมกุมารไปยังป่าตามแผน พระมหาปทุมกุมารทรงรู้สึกถึงอันตราย จึงตรัสถามคนสวนว่า “เหตุใดท่านจึงพาเรามายังที่เปลี่ยวเช่นนี้?”
คนสวนมิได้ตอบ แต่กลับชักดาบออกมาหมายจะปลงพระชนม์
แต่ด้วยพระปัญญาอันสูงส่ง พระมหาปทุมกุมารทรงทราบแผนการร้ายของนางจันทเทวี จึงตรัสว่า “หากเจ้าจะฆ่าเราจริง จงบอกความจริงแก่เราก่อน ว่าใครสั่งให้เจ้าทำเช่นนี้?”
คนสวนเห็นพระมหาปทุมกุมารทรงสอบถามอย่างมีเหตุผล จึงพลั้งปากบอกความจริงไปว่า “นางจันทเทวีสนมเอกสั่งให้ข้าพเจ้าปลงพระชนม์ท่าน”
เมื่อทราบความจริง พระมหาปทุมกุมารทรงรู้สึกเสียพระทัย แต่ก็มิได้ทรงแสดงความโกรธแค้นแต่อย่างใด พระองค์ทรงตรัสกับคนสวนว่า “หากเจ้าปล่อยเราไป เราจะให้รางวัลแก่เจ้าอย่างงาม”
คนสวนได้ยินดังนั้น ก็เกิดความโลภ จึงปล่อยพระมหาปทุมกุมารไป
พระมหาปทุมกุมารทรงเดินทางกลับเข้าวังด้วยความเดือดร้อนพระทัย ทรงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้พระบิดาทรงทราบ
พระเจ้ากรุงโกศลทรงกริ้วมาก ทรงมีพระบัญชาให้จับนางจันทเทวีและคนสวนมาลงโทษ แต่เมื่อทรงพิจารณาแล้ว เห็นว่านางจันทเทวีเป็นพระสนมเอก และเป็นมารดาของโอรสอีกพระองค์ จึงทรงมีพระเมตตา และเพียงแค่ขับไล่นางออกไปจากวัง
แต่เรื่องยังไม่จบเพียงเท่านี้ นางจันทเทวีเมื่อถูกขับไล่ออกไป ก็ยิ่งมีความแค้นเคืองมากขึ้น
ต่อมา พระเจ้ากรุงโกศลทรงประชวรหนัก และใกล้จะสวรรคต
นางจันทเทวีซึ่งแอบซ่อนตัวอยู่ในเมือง ได้ใช้โอกาสนี้ สั่งให้คนของตนแอบเข้าไปในห้องบรรทม และวางยาพิษในพระกระยาหารของพระเจ้ากรุงโกศล
หลังจากพระเจ้ากรุงโกศลสวรรคต พระมหาปทุมกุมารจึงได้ขึ้นครองราชย์
เมื่อขึ้นครองราชย์แล้ว พระองค์ทรงระลึกถึงแผนการร้ายของนางจันทเทวี จึงทรงมีพระบัญชาให้ทหารไปตามหานาง
เมื่อพบนางจันทเทวี พระมหาปทุมกุมารทรงสั่งให้นางจันทเทวีไปปรุงอาหารให้พระองค์เสวย
นางจันทเทวีด้วยความประมาท และคิดว่าพระมหาปทุมกุมารจะทรงทำร้ายตน จึงปรุงอาหารที่มีรสชาติเผ็ดร้อน และใส่ยาพิษบางอย่างลงไป
แต่พระมหาปทุมกุมารทรงทราบถึงอุบายของนาง จึงตรัสสั่งให้ทหารนำอาหารจานนั้นไปให้สุนัขกิน
เมื่อสุนัขได้กินอาหารเข้าไป ก็พลันสิ้นใจตาย
พระมหาปทุมกุมารทรงเห็นดังนั้น ก็ทรงทราบความจริงทั้งหมด และทรงพิโรธเป็นอย่างยิ่ง
“นางจันทเทวี! เจ้าช่างมีจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตเสียจริง!” พระองค์ตรัสด้วยเสียงอันดัง
พระองค์ทรงมีพระบัญชาให้ลงโทษนางจันทเทวีตามสมควรแก่ความผิด
หลังจากนั้น พระมหาปทุมกุมารก็ทรงปกครองอาณาประชาราษฎร์ด้วยทศพิธราชธรรม ทรงเป็นที่รักและเคารพของพสกนิกรทั้งหลาย
— In-Article Ad —
ความพยาบาทอาฆาต และความทะเยอทะยานย่อมนำพามาซึ่งความพินาศ การให้อภัยและการใช้ปัญญาในการแก้ไขปัญหาคือหนทางแห่งความสงบสุข
บารมีที่บำเพ็ญ: เมตตาบารมี
— Ad Space (728x90) —
388ฉักกนิบาตอัคคิสชาดกณ ชายป่าอันรกทึบ ที่ซึ่งแสงอาทิตย์แทบจะส่องไม่ถึงพื้นดิน ปกคลุมไปด้วยม่านหมอกหนาทึบ มีถ้ำอ...
💡 ความเมตตากรุณาที่แท้จริง อาจต้องมาพร้อมกับการเสียสละอันยิ่งใหญ่.
208ทุกนิบาตสังขชาดก ณ แคว้นกาสี อันเป็นดินแดนแห่งความเจริญรุ่งเรือง เมื่อครั้งอดีตกาล พระโพธิสัตว์ได้บังเกิดเป็...
💡 ความโลภและความเห็นแก่ตัวนำมาซึ่งความเดือดร้อน การรู้จักพอและเคารพสิทธิ์ผู้อื่นคือหนทางสู่สันติสุข.
21เอกนิบาตมหาปัญญาวนกชาดกกาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในป่าอันสงบร่มรื่นแห่งหนึ่ง ณ แคว้นมคธ มีพญานกแขกเต้าตนหนึ่ง ท...
💡 อย่าหลงเชื่อคำพูดที่อ่อนหวานเกินจริง และจงพิจารณาให้รอบคอบก่อนช่วยเหลือผู้อื่น เพราะบางครั้งผู้ที่ดูน่าสงสาร อาจมีเจตนาแอบแฝงที่ชั่วร้ายอยู่เบื้องหลัง
146เอกนิบาตอังคารชาดกกาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ แคว้นมคธ มีพราหมณ์ผู้หนึ่งนามว่า โสณกะ เขาเป็นผู้มีทรัพย์สินเงินท...
💡 กรรมใดใครทำ กรรมนั้นย่อมส่งผลเสมอ แม้แต่ผลไม้ที่เคยให้คุณ ก็สามารถให้โทษได้หากถูกปรุงแต่งด้วยเจตนาร้าย
138เอกนิบาตมหาโสมชาดกกาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ กรุงพาราณสีอันรุ่งเรือง มีพระราชาผู้ทรงธรรมนามว่า ‘พระเจ้าพรหมทัต...
💡 การแสวงหาปัญญามีหลายรูปแบบ อย่าด่วนสรุปจากการตีความสิ่งใดสิ่งหนึ่งเพียงผิวเผิน
176ทุกนิบาตมหิโลมชาดก (เรื่องแมว) กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ แคว้นโกศล ท่ามกลางความเจริญรุ่งเรืองของนครสาวัตถี ม...
💡 ความตระหนี่เป็นเหมือนโซ่ตรวนที่พันธนาการจิตใจ ไม่ให้พบกับความสุขที่แท้จริง การรู้จักแบ่งปันและเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่แก่ผู้อื่น นำมาซึ่งความเจริญรุ่งเรืองและความสุขที่ยั่งยืน
— Multiplex Ad —